Yemenli
bir güneş gezerde saçlarında
Makber
soluklu cenahtan
Bahara
devrilen sözler
Islak
hançeremi nasır bağlatır.
Cihan
ayaklanır idam eder gecemi
Olurum
salah bekleyen
Kuru
yokuş delisi.
Ben
umut ürperişlerinin en son fedaisi
Esneyen
gölgelerinin hüzzamı gibi
Severdin
karanfilleri
Yemenli
bir güneş gezende saçlarında
Her
gün şehir omuzlarıma düşerken
Celali
kalmaz toprağın
Hislerime
vedanın hizasında
Bitişin
işkencesiyle kıvranır.
Yaktılar
darağacını
Deniz
yıldızını
Yaktılar
erguvanı.
Heyelanda
doğan kuş gibi
Tutuldum
bedduasına
Şehir
düşünce omuzlarıma.
Zamanı
su diye çekerken geceye
Kaşların
dizildi meydandaki sesime.
Ben
de bilirim
Çiğ
kadar nefret etmeyi sarıdan,
Sen
yadigardın ben matemiydim
Bilirdim
bulutlar heves eder tabutlara
Gruptayız
nokta nokta
Ölülermiş
beyazları giyen.
Son
satır hatıralarıdır
Zamanı
su diye çeken geceme.
Çeyreklik
nağmeler çalıntı dudaklarda
Kül
gözlerinin en benli tarafından,
Çiğnedim
rakamları akrepçe.
Sırf
acıdığın için de olsa,
Merdiven
döşe talihsiz bağrıma.
Uzaklaşıyor
ömrün yağmurları.
Yüzümün
zerresinde kefen
Zerresinde
musalla taşları.
Haydı,
kanat gözlerinizle
Toprağın
sekizinci rengiyle dizilin.
Yaşam
seyyahının,
Umudun
avuçlarını öpelim
Anne
gibi
Anne
der gibi.
Bilirim
seversin karanfilleri.
Benimkisi
çeyreklik bir nağme
Çalıntı
dudaklardaki.
Ben
gitmeliyim bu eylüle.
Siyah
beyaz bir film gibi
Dönmeliyim
sokağın köşesini
Ellerimi
ellerim tutmalı yine
Ve
erkence bir yağmur bastırmalı
Yakamdaki
papatyaya.
Kadife
bir gül göz bebeğimi yırttığında
Hüzün
bana öylede gelse
Alca
bir neferi dizlerimde bırakıp
Güneşin
çocuklarını
Yitik
çocukları büyütmeliyim
Kandığım
hep yaldızlı dillerdeki ihanetlerdi
Ama
yine de
Yine
de gülmeliyim bu eylüle.
Belli
hafiflemiş gözlerin
Ağlamışsın
sen
İnandım,
Buğulu
ayaklarına takılıp gelen düşlere
İnandım
ama
Ya
bende bir düşsem?
Sahi,bu
gün sessiz odaların hayranıyım
Naftalin
kokan babaannem kadar
Bir
yanım yok gibi.
Sezar’ı
oynuyor sanki
Melankolik
bir ruha
Hafakanlığımı
bağışlıyor gibiyim.
Ama
ağlamışsın sen
Belli
hafiflemiş gözlerin.
Kıskandım
göğün tasasını
Meşenin
kollarında sıza kaldım
Artık
bakırdı ellerim incinmeyen.
Teselli
tepelerinde gönül bizarıydım.
Kaçtım
menekşe yüzlü gölgenden
Aslında
kapındaydım hep ikindi demleri.
Yar
sözlerini orda düşürdüm de
Bir
garip baktım boşluğa
Sonra
yalvardığım aydınlığı
Yangılara
sürdüm.
İçim
çekildi kaldırmadım başımı
Kıskandım
göğün tasasını
Ben
hiç konuşmadım
Akşam
sefasına küstüm
Sondan
başla
En
sonundan say karanfilleri
Bilirim
çok seversin karanfilleri
Bunlar
belki son satır hatıraları,
Belki
de ağlıyorsun ben gibi.
Siyaha
hiç rahat vermezler geceleri.
Geceleri
adım silinir,
Göğe
çekmezler beni,
İsmimmiş
yangın çıkartan
Yoksa
kalktı mı gözlerin gözlerimden?
Unut
ta gideyim çilli yapraklara
Seferberliğinde
gülüşlerinin.
Yine
yazarım sana seni,
Belki
de ağlıyorsun ben gibi.
Oy
! Yarım güneşim
Kara
dutmuş gözlerin.
Sondan
başla
En
sonundan say karanfilleri.
Ben
hiç konuşmadım
Böyle
bil beni
Bilirim
sen çok severdin karanfilleri...
